Choć jest to kolejna opowieść o dzieciństwie kompozytora, nie znajdziecie w niej informacji o Żelazowej Woli, pierwszych nauczycielach, muzycznych inspiracjach małego Fryderyka czy nieśmiertelnej anegdotki z białym kołnierzykiem. Sporo będzie za to o walcach (do tańczenia i drogowych), mrówkach tworzących marsza i mazurkach (także tych do jedzenia). Rusinek nie przejmuje się biografią Chopina, a gdy wspomina rzekę Utratę, to ma się wrażenie, że tylko po to, aby zabawić się rymem. Wierszowana opowieść przesiąknięta jest humorem, słownym, sytuacyjnym, zabarwionym pure - nonsensem. Choć odbiorcami mają być przedszkolaki, część żartów skierowana jest ewidentnie do dorosłych:
„nie było wówczas dziennikarzy,
co by wyssali go ze szczętem
więc mógł się zająć zabawami
oraz czasami swym talentem”.
„Małego Chopina” czyta się z przyjemnością też dzięki wyśmienitemu wierszowi, którego rytm zmienia się np. w zależności od tego, o jakim tańcu mowa.
Ta książka powinna nosić podtytuł: jak udało mi się ściągnąć z pomnika Fryderyka Chopina (Rusinek pewnie by to ujął śmieszniej)
