Lata pięćdziesiąte w USA, siostry Katie i Lynn, córki imigrantów z Japonii przenoszą się wraz z rodzicami z Iowa na południe Stanów Zjednoczonych do Georgii. Japońska społeczność w Iowa była dużo większa, a w nowym miejscu rodzina Katie i Lynn jest mocno wyobcowana. Przyjaźń i miłość siostrzna opisane niezwykle pięknie i tak jakoś delikatnie. Katie - młodsza wpatrzona w starszą, genialną siostrę. Lynn opiekuje się małą siostrzyczką, tłumaczy jej świat, wtajemnicza, kiedy Lynn ciężko zachoruje, role się odwracają.
Kira-kira znaczy po japońsku 'połyskliwe, migocące'. To pierwsze słowo, kórego nauczyła się Katie. Nie tylko morze jest kira-kira, nie tylko niebo, życie też takie może być - to odkrywa dziewczynka dzięki starszej siostrze.
Mądra książka. Daje spojrzenie na inną kulturę zanurzoną w jeszcze innej. Dla naszych nastolatków wychowywanych w dość monokulturowej rzeczywistości dobra lekcja inności. Mogą na przykład zobaczyć, co znaczy gdzie indziej fraza: rodzice dużo pracują. W ustach Japończyków znaczy to coś innego niż tylko praca od rana do nocy.
