Mam do tej książki jedno, ale bardzo istotne zastrzeżenie - czemu nie jest o sto stron dłuższa?!
Pomysł jest nietypowy, nie jest to klasyczna opowieść, choć fragmenty narracyjne też się w niej znalazły, nie jest też praktycznym poradnikiem. To coś pomiędzy. W dodatku coś bardzo pięknie zilustrowane.
Bohaterką jest Linnea. To imię pochodzi od małego, różowego kwiatka i bardzo pasuje bohaterce, której pasją jest przyroda (ale nie tylko, tego dowiemy się z pierwszej części książki - „Linnei w ogrodzie Moneta”). Opowieść podzielona jest na miesiące, a każdego z nich Linnea robi coś interesującego - przygotowuje tłusty pokarm dla ptaków na zimę, przesadza kwiaty, gotuje zupę z pokrzyw, splata koronę z liści. Dowiedziałam się z tej książki, w jaki sposób gryzą orzechy laskowe nornice, a w jaki myszy, czego potrzeba do zrobienia zielnika i jak wykonać latawiec - węża (są dokładne rysunki). W tym roku zrobimy też na pewno przeplatane serca na choinkę, takie jakie w grudniu przygotowała Linnea.
Porady i informacje podane są na ogół prostym, dziecięcym językiem, a co do ich merytorycznej wartości trudno mieć zastrzeżenia - autorki na początku podają listę osób i instytucji, które pomogły w pracy nad tą książką (jest wśród nich Szwedzkie Muzeum Historii Naturalnej i pracownik sklepu z nasionami).
Choć zachwycam się tą książką, to zdaję sobie sprawę, że to lektura lekko staroświecka, dziewczyńska, wymagająca. Trzeba mieć czas na robienie tych wszystkich sekretarzyków, suszenie i opisywanie liści. Nie przypadkowo po świecie przyrody oprowadzają bohaterkę nie zapracowani rodzice, ale dwaj starsi sąsiedzi - pan Blomkvist i pan Kalle.
Ale to nie znaczy, że nie spędziłabym z Linneą więcej niż 12 miesięcy.
