zaczytani

Dobre kryminały się nie starzeją - ta zasada dotyczy zarówno książek Agaty Christie jak i powieści detektywistycznych dla dzieci. „Joachim Lis” ukazał się w Polsce lata temu, jakiś czas temu książkę wznowiło wydawnictwo Dwie Siostry. "Joachima" czyta się (i słucha) z ogromną przyjemnością, bez względu na płeć lub wiek (tak wynika z próby przeprowadzonej na czterech osobnikach płci żeńskiej i męskiej w wieku 37, 7 i 4 lata).

„Joachim Lis” to kryminał zwierzęcy. Joachim, który tak jak jego ojciec jest szewcem, pewnego dnia postanawia zmienić swoje życie i zostać detektywem. W Modrzejowie nie ma nawet porządnego policjanta, a od pewnego czasu w miasteczku dzieją się dziwne rzeczy. A to komuś zginą spinki od kołnierzyka, a to z talerza znika smakowity placek ziemniaczany. Joachim kończy korespondencyjny kurs dla detektywów (z którego dowie się m.in., że najlepszym sposobem tropienia przestępców w środowisku leśnym jest przebranie się za mrowisko), a następnie postanawia zaoferować swoje usługi mieszkańcom Modrzejowa. Wkrótce będzie miał pełne ręce roboty, a to za sprawą tajemnicy konfiturowo-serowo-kiełbasiano-szynkowej. Lis i jego pomocnik, Gwidon Gronostaj, będą musieli stanąć w oko ze złowieszczym Świszczącym X-em. Przestępcą, który zasłynął z tego, że pewnego razu doprowadził do zniknięcia całego miasta...

Tę pięknie przetłumaczoną opowieść, której uroku dodają staroświeckie zwroty i imiona bohaterów (takie jak Klotylda, Bibianna, Gwidon czy Bonifacy) uzupełniają klasyczne (i pełne klasy) ilustracje Teresy Wilbik.

Wydawnictwo Dwie Siostry, 2008

Małe szwedzkie miasteczko Valleby musi mieć najwyższą statystykę przestępstw w całym kraju - tak przynajmniej wynika z lektury książek z cyklu książek "Biuro detektywistyczne Lassego i Mai" . Nie martwi mnie to zbytnio, bo zarówno ja i dzieci bardzo lubimy zagadki, z którymi muszą zmierzyć się Lasse i Maja.

Małe miasteczka mają swoje mroczne tajemnice. Martin Widmark i Helena Willis świetnie wykorzystują ten znany literacki motyw w książkach dla dzieci. Tym razem dwoje młodych detektywów zajmuje się sprawą kradzieży drogocennej przyprawy, szafranu, z miejscowego sklepu oraz rozwiązują zagadkę cennych książek, które ktoś wynosi z biblioteki. Grono podejrzanych jest jak zwykle niewielkie, oczywiste tropy okazują się mylne - aby znaleźć winnego Maja i Lasse muszą posłużyć się tradycyjnymi metodami detektywistycznymi - obserwacją i dedukcją.

Ilustracje w szwedzkich kryminałach są tradycyjnie już czarno-białe i niezwykle wyraziste (podobnie jak charaktery bohaterów). Warto im się przyglądać, bo niektóre zawierają wskazówki, które mogą ułatwić mogą rozwiązanie zagadki. Graficzna strona tych książek to majstersztyk: duże, ułatwiające dziecku czytanie litery, dowcipne instrukcje rysunkowe, dodatkowe treści ukryte w ilustracjach.

W „Tajemnicy szafranu” najbardziej spodobały mi się szare ilustracje, kapitalnie oddające nastrój wczesnego, grudniowego zmierzchu. „Tajemnica biblioteki” niezmiernie rozbawiła mnie  "nadprzyrodzonym" pomysłem na odzyskanie skradzionych książek.

Cyklowi o biurze detektywistycznym Lassego i Mai zawdzięczamy jeszcze coś: mój 6,5 letni syn Ignaś głównie na tych książkach szkolił swoje umiejętności czytania. Każdą z historii pochłaniał z wypiekami na twarzy. Dziś przeczytanie jednej "Tajemnicy" zajmuje mu kilka godzin.

Wydawnictwo Zakamarki, 2011

Kolejne dwie części cyklu o Lasse i Mai – uczniach ze szwedzkiego miasteczku Valleby, których pasją jest rozwiązywanie zagadek detektywistycznych. Do tej pory Lasse i Maja uporali się m.in. z tajemnicą znikających diamentów, odkryli fałszerza banknotów, rozwikłali sprawę mumii grasującej w muzeum. Posługują się tradycyjnym warsztatem: notują swoje spostrzeżenia, czasem używają sztucznych wąsów i bród (a przynajmniej mają takie na wyposażeniu swojego biura – tak, tak, ta dwójka dzieciaków prowadzi detektywistyczne biuro i nie raz pomogła w śledztwie komisarzowi policji), głównie jednak zawierzają dedukcji. Zagadki, które rozwikłują, wymagają logicznego myślenia i uczą wyciągania wniosków.

Tym razem Lasse i Maja zabierają się za wyjaśnienie sprawy sportowego pucharu, który znika w bardzo tajemniczych okolicznościach („Tajemnica meczu”) i znajdują odpowiedź, na pytanie, dlaczego zwierzęta w sklepie zoologicznym są wyjątkowo ospałe, jakby ktoś dosypał im trucizny do karmy („Tajemnica zwierząt”). Krąg podejrzanych jest jak zwykle niewielki, jak w klasycznym kryminale.

Jesteśmy z dziećmi fanami tej serii. Jedna z części biura Lassego i Mai to również pierwsza "poważna" lektura, którą 6-letni Ignaś przeczytał sam, od deski do deski. Graficznie to książki bardzo przyjazne dziecku – duża czcionka, świetne, charakterystyczne ilustracje (czarno białe, pasują do kryminału), krótkie rozdziały. Jedyna wada cyklu polega na tym, że nie sięgniemy po nie drugi raz, ale taka to już natura kryminału. Z tego wniosek, że lepiej pożyczać niż kupować – ale polecam bez zastrzeżeń.

Chichotałam przy niej w dzieciństwie, ale miałam wątpliwości, czy ta książka będzie miłym odświeżeniem dla mnie i dobrą zabawą dla dziecka. Przeczytałam Marysi w lesie w czasie wakacji.
Pierwszy tom przygód o parze dziecięcych detektywów - Janeczce i Pawełku został przez dziecko zaakceptowany. Muszę się przyznać, że mimo całej mojej walki o różnorodność czytanych w domu książek,  na zachwyt mojej córki może liczyć: kolejny tom Harry'ego Pottera lub książka, której bohater ma psa, konia, kota, papugę etc.
Chaber - pies Janeczki i Pawełka z kryminału Joanny Chmielewskiej został przyjęty z entuzjazmem, jego mądrość, inteligencja, dobre wychowanie robiły na niej tak samo silne wrażenie jak na bohaterach. Intrygi kryminalne bardzo porządnie wymyślone  trzymały w napięciu. Zestarzały się natomiast  nieco realia i język powieści. Marysia nie śmiała się na przykład, gdy Janeczka czytając wypracowanie głośno w klasie poprawia się na prośbę nauczycielki z "potwornie stara wiedźma" na "potwornie stara obywatelka".

Lubię serię Dariusza Rekosza o Morsie i Pinky -  sympatycznej parze detektywów ze szkoły podstawowej.
Nowa książka tego autora niestety mnie rozczarowała. Po pierwsze  zdecydowanie wolę książki kryminalne detektywistyczne niż sensacyjne w stylu thrillera. Akcja jest ciekawa, ale przeszkadza mi to, że w starciu z brutalnymi przestępcami bohaterom grozi, że zostanie z nich krwawa miazga. Coraz brutalniej w książkach dla młodzieży. Tyle powiem. Po drugie autor podniósł wiek bohaterów (w porównaniu z poprzednią serią) - w "Czarnym Maćku" są nimi uczniowie gimnazjum. Ale języka bohaterów nie zmienił. Wydaje mi się, że uczniowie gimnazjum (przynajmniej ci, których znam) tak nie rozmawiają. Są dojrzalsi
Po przeczytaniu mam poczucie niespójności. Językowo to książka dla młodszych nastolatków, to co się w niej dzieje raczej dla starszych.

Książkę dostałam z Wydawnictwa WAB.

Pisałam niedawno, że lubię, gdy bohater czytanej przeze mnie książki ma ciekawe hobby.
Przedstawiam Państwu - jedenastoletnią Flawię de Luce, znakomitą chemiczkę, znawczynię trucizn. Mimo szkolnej niechęci do przedmiotów ścisłych, myślę o Flawii z wielką sympatią, a jej pasja wydaje mi się bardzo malownicza. I oczywiście jest doskonale przydatna w warsztacie detektywistycznym.
Flawia zostaje detektywem, kiedy na grządce ogórków znajduje trupa. Rzecz dzieje się w latach pięćdziesiątych na angielskiej prowincji i inspektor prowadzący śledztwo nie jest, oględnie mówiąc, zachwycony domorosłą konkurencją. Mimo kłód rzucanych pod jej nogi, Flawia nie może zrezygnować z prywatnego dochodzenia z powodów po części ambicjonalnych (ach ta gimnastyka umysłu), po części zaś z osobistych - wszystko wskazuje na to, że w zbrodnię zamieszani są jej najbliżsi.
Autorowi  z Kanady udało się udało się odmalować niesamowicie angielski klimat. Napisał bardzo sympatyczny staroświecki kryminał. Gdyby Panna Marple była małą dziewczynką, jej śledztwa mogłyby tak wyglądać.  Choć chyba Flawia jest bardziej nieprzeciętna. Z niecierpliwością czekam na następną część przygód ... i na kolejne śledztwo.