Trudno oprzeæ siê wra¿eniu, ¿e o powa¿nych sprawach z najm³odszymi czytelnikami najlepiej potrafi± dzi¶ rozmawiaæ skandynawscy autorzy. Norweska ksi±¿ka „W³osy mamy” to opowie¶æ o depresji rodzica.
Emma ma kilka lat i najwspanialsz± mamê na ¶wiecie. Mamê, która ma s³oñce we w³osach i lubi siê ¶miaæ. Czasem jednak mama tylko le¿y na sofie i nie reaguje, kiedy dziewczynka oznajmia, ¿e jest g³odna, ani kiedy Emma zaczyna krzyczeæ: - G³upia mama! Leniwa mama! Na ilustracjach mieszkanie sprawia wra¿enie zaniedbanego - na stole i pod nim stoj± brudne naczynia, a mama le¿y w ³ó¿ku, twarz± do ¶ciany. Realizm opowie¶ci znika, gdy dziewczynka zauwa¿a, ¿e od p³aczu matki w pokoju robi siê mg³a, a nad sof± zaczyna padaæ gêsty deszcz.
Emma obserwuje mamê i stwierdza, ¿e wszystko przez w³osy mamy. Dot±d piêkne i l¶ni±ce, teraz sta³y siê niebezpieczn± gêstwin±. Postanawia siê z ni± uporaæ. Na kolejnych ilustracjach widzimy dziewczynkê walcz±c± z rozprzestrzeniaj±cymi siê lokami i splotami. Próbuj±c je rozpl±taæ i uczesaæ, ma wra¿enie, ¿e spotyka niebezpieczne stworzenia. Emma boi siê, ale na szczê¶cie we w³osach mamy spotyka doros³ego, tajemniczego cz³owieka. On pomo¿e uporz±dkowaæ tê pl±taninê.
Gro Dahle mówi o depresji w sposób poetycki i metaforyczny, ale ¶wietnie oddaje zarówno charakter choroby jak i uczucia dziecka, które ma do czynienia z problemem. Opisuje bunt dziewczynki i zaznacza moment, w którym przypisuje sobie ona winê za stan mamy. ¦wietnie uzupe³niaj± tê historiê ba¶niowe, ale nie naiwne ilustracje Sveina Nyhusa. Utrzymane w szaro - rudej tonacji, nasycone szczegó³ami, wspó³tworz± klimat opowie¶ci.
„W³osy mamy” czyta siê ze ¶ci¶niêtym sercem. ¦wietnie, ¿e siê ukaza³a, ale dobrze by³oby, gdyby doro¶li mieli jak najrzadziej okazjê, aby czytaæ j± dzieciom.
