Moje dzieci ciągle proszą, żeby opowiadać im o Jaśku Meli - chłopcu, który schronił się podczas burzy w stacji transformatorowej, został porażony przez prąd, stracił rękę i nogę, a kilka lat później zdobył biegun północny wraz z polarnikiem Markiem Kamińskim. Zawsze na końcu dopytują się, czy zdarzyło się to naprawdę.
Historie o Przemku, który uratował topiącego się starszego od siebie kolegę, Damianie, który w ostatniej chwili wezwał pomoc do rodziców zatrutych czadem czy Kubie, który zadzwonił po pomoc gdy jego babcia szarpała się w przedpokoju z obcym pijanym mężczyzną, również zdarzyły się naprawdę. Łączy je bohaterska postawa dzieci, potrafiących w odpowiednim momencie rzucić się na ratunek lub - co równie godne podziwu - nie stracić głowy, lecz szukać pomocy i chronić swoje młodsze rodzeństwo. Spisała je dziennikarka Barbara Gawryluk - styl krótkich opowiadań jest przejrzysty, pozbawiony zbędnych ozdobników, nie brak jednak szczegółów, które przypominają, że opisywane zdarzenia miały miejsce naprawdę. Bez gloryfikowania, zbędnego dydaktyzmu, autorce udało się napisać książkę trzymającą w napięciu, niepozbawioną ważnych treści czy praktycznych informacje (m.in. numery alarmowe, pod które trzeba dzwonić, przebieg takiej rozmowy). Świetnie pasują do tych opowiadań ilustracje Joanny Olech.
Tylko jedna uwaga - bardziej wrażliwe dzieci mogą się po tej książce bać. Moja 6-letnia córka od czasu lektury ciągle się upewnia, czy z naszego piecyka w łazience nie wydobywa się czad i boi się zostawać sama w łazience.
