Kolejna książka o śmierci przeznaczona dla najmłodszych dzieci. W delikatny sposób opowiadająca o starości, odejściu, konieczności pożegnania i przeżycia żałoby. Wplatająca w trudny temat subtelny dowcip. Nie przeoczcie jej.
Historia chłopca o imieniu Esben, który pewnego dnia dowiaduje się o odejściu ukochanego dziadka. W noc po śmierci dziadek pojawia się jednak w pokoju Esbena. Czy jest duchem? Sam nie jest do końca o tym przekonany. Potrafi jednak przechodzić przez ściany i całkiem przekonująco robić „uuuu”. Esben nie przesypia tej nocy, rano jest niewyspany - rodzice są zmartwieni, że chłopiec tak mocno przeżywa śmierć. Choć w ich snach dziadek również się pojawia, są przekonani, że spotkania, o których opowiada dziecko, są zmyśleniem. Kolejnej nocy dziadek oznajmia Esbenowi, że skoro powraca jako duch, to musiał czegoś na ziemi zapomnieć. Okularów? Szczoteczki do zębów? Ale po co duchowi szczoteczka? Wspominają, co ich łączyło. Wspólne oglądanie nudnego filmu w kinie, na którym obaj zasnęli. Niechęć do wątróbki, którą smażyła babcia. Wyprawa na ryby, podczas której nic nie złowili. Po tej rozmowie dziadek może odejść na zawsze - sprawa, o której zapomniał, to pożegnanie z wnukiem. Następnego dnia Esben obudzi się wyspany i będzie mógł znów pójść do przedszkola.
Trudno o śmierci mówić w sposób bardziej wzruszający, a jednocześnie pozbawiony grozy czy czułostkowości, niż robią to autorzy tej książki.
