zaczytani

Dziewczyńska lektura z motywami rodem z telenoweli. Bohaterka urodziła się w Bośni w czasie wojny na Bałkanach, w wojennej zawierusze została oddzielona od bliskich i jeszcze jako niemowlę trafiła do Polski, gdzie została adoptowana przez starszą lekarkę. W życiu nastolatki pojawia się cudem odnaleziona siostra i dalsza rodzina.
Nie  dla mnie.
Dlaczego to nie moja lektura?
Czuję, że się narażę. Nie lubię "Małego księcia" a ten tekst pojawia się z terapeutycznym programem w książce o Eli. Dziewczynka dołącza do zespołu teatralnego w Domu Kultury, by przygotowywać przedstawienie na podstawie utworu Antoina Saint Exupery'ego. Przygotowanie się do roli to jej odkrywanie siebie w nowej sytuacji, porządkowanie swoich emocji. Moja przyjaciółka mówi na "Małego księcia" biblia małoletnich samobójców, ja myślę o niej jak o egzaltowanej lekturze emo. Bez "Małego księcia", byłabym przychylniejsza. Książka Katarzyny Pranić mimo przewidywalnej akcji, jest bardzo pozytywna. Wszyscy ludzie,  którzy pojawiają się w życiu Eli-Saneli, są dobrzy i sympatyczni. Dużo dobrych emocji i ciepła.

Książka zdobyła nagrodę w tegorocznym w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren.

Filozof z Beręsewicza!

Nie jest to Szekspir
"Życie jest tylko przechodnim półcieniem,
Nędznym aktorem, który swoją rolę
Przez parę godzin wygrawszy na scenie
W nicość przepada - powieścią idioty,
głośną, wrzaskliwą - a nic nie znaczącą"
ani Kochanowski
"Naśmiawszy się nam i naszym porządkom,
wemkną nas w mieszek jako czynią łątkom".

Ale Paweł Beręsewicz znalazł sposób, by opowiedzieć młodszym nastolatkom o antycznej, platońskiej idei ukazującej ludzi jako marionetki w teatrze życia. Zgrabnie to uczynił, z wdziękiem, w swojej powieści "A niech to czykolada!".   Autor bliskich mi obyczajówek (myślę przede wszystkim o historiach rodziny Ciumków) zaskoczył mnie zbudowaniem świata fantastycznego w powieści, która ma cechy powiastki filozoficznej. Świetna historia, dobrze napisana, wciągająca jak oglądanie dobrych pokazów iluzjonisty.
Czuję, że nie powinnam zdradzać treści, w imię Waszych czytelniczych zaskoczeń. Próbuję sformułować to, co mnie w tej książce najbardziej rusza. Jest w niej taki rodzaj niepowagi, który pozwala rozmawiać na baaardzo poważne tematy.
Gdybym była nauczycielką etyki w podstawówce, to bym z uczniami czytała "A niech to czykolada!" w tę i z powrotem, by rozmawiać o utopii, o świętowaniu i pracowaniu, o równowadze, o uczciwości, o materializmie i gadżeciarstwie współczesnego świata, o tym, że ludzie chcą wciąż więcej i więcej, o nicości. Wiem, że wytoczyłam ciężkie działa, ale nie zniechęcajcie się. Powieść dla ludzi. Jak najbardziej. Zakręcona. Nie tylko dla nauczycielek.
Książka została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI Cała Polska czyta dzieciom.