zaczytani

Bohaterką tej powieści jest Cornelia - nieślubna córka wielkiego artysty. To jej oczami patrzymy na Rembrandta w ostatnich latach  życia. Niegdyś ceniony malarz, król życia, wielki artysta zmienia się w człowieka zgorzkniałego i szalonego.
Jeśli ktoś oczekuje zwrotów akcji i sensacji, zawiedzie się. Jest tajemnica, ale jakby nienajważniejsza. Lynn Cullen udało się natomiast opisać codzienność, oddać klimat siedemnastowiecznego Amsterdamu, miasta kupców i artystów. Miasta, w którym niewątpliwie łatwiej żyć mężczyznom niż kobietom. Główna bohaterka poszukuje odpowiedzi na ważne pytania. Pyta o miłość.  Ojca do matki, do innych kobiet, do malarstwa. Stawia też pytania o to, czy ona ma prawo do pasji.
Pełna wdzięku proza. Delikatna. Dla miłośników wzruszeń w historycznych kostiumach.

Książkę dostałam z Wydawnictwa Jaguar

Kolejna nowość targowa, która jeszcze pachnie farbą drukarską. Trzecia książka Wydawnictwa mam. Te mamy kochają piękne książki dla dzieci. Ja też.

Życie Jacques'a Cousteau jest barwne i ciekawe jak filmy w trójwymiarze. Wprost idealne by stać się tematem książki obrazkowej.
Małego Jacques'a poznajemy w dzieciństwie na francuskim wybrzeżu i patrzymy, jak spełniają się jego marzenia. Rośnie pionier oceanografii i podwodnego filmowania, człowiek- artysta. Pokazuje niesamowicie piękny świat i mówi: Też możecie go chronić.
Tę historię opowiedziano prostymi słowami i zupełnie obłędnymi ilustracjami.
Można czytać przedszkolakom i oglądać w każdym wieku.

- To będzie mój rok - mówi z plakatów pomnik Fryderyka Chopina.

Zobaczymy. Książki dla dzieci, raczej mu w tym nie pomogą.
Zeszłoroczny "Mały Chopin" Michała Rusinka zupełnie mnie nie zachwycił, ale gładko przełknęłam i natychmiast o nim zapomniałam.
"Wieczorynki z Fryderykiem" wzbudziły większe emocje. Od pierwszych stron wiedziałam, że nie polubię tej książki. I do ostatniej zdania nie zmieniłam.
Pomysł na książkę jest taki, że mama opowiada sześcioletniej córce Ani wieczorem w odcinkach historie z życia rodziny Chopinów. Trzeba tylko umieć opowiadać, bo materiał jest bezsprzecznie ciekawy. A mama opowiada, jak słaba nauczycielka, która często popada w schematyzm (także językowo) i większą wagę przywiązuje do tego, żeby pouczyć niż opowiedzieć zajmującą historię. W czytaniu głośnym brzmi to bardzo fałszywie.
Na przykład na pytanie córki, czy Chopin po przeprowadzce do Warszawy był szczęśliwy, mama odpowiada: "Myślę, że tak, przede wszystkim dlatego, że miał dobrą, mądrą i kochającą go rodzinę. A poza tym w dużym mieście, w stolicy, za czasów dzieciństwa i wczesnej młodości Fryderyka działo się wiele interesujących wydarzeń. Warszawa piękniała i rozwijała się. My też mamy wiele możliwości rozwoju, uczestniczenia w pięknych koncertach i spektaklach teatralnych, bo żyjemy w tym samym mieście co Frycek." taki styl.
Często na siłę wymyślane są powiązania między współczesnym życiem rodziny Ani a wieczorynkami o kompozytorze. Koniecznie ma być pouczająco w obu warstwach fabularnych. Przykład: dziewczynka przeszkadzała rodzicom w przyjęciu, bo zakradała pod ich drzwi choć powinna spać. Mama następnego dnia tłumaczy, jak jej się nie podobało takie zachowanie i co w związku z tym? Płynnie przechodzi do historii o tym, że mały Frycek zakradał się do salonu by pouderzać w czarne i białe klawisze fortepianu. Było też o tym, ze owoce są zdrowsze od wafelków, bo mają witaminy. Dratwą to szyte.

Rok 2010 rokiem Chopina. W Japonii też, prawda? Chętnie bym zobaczyła jakąś porządną książkę dla dzieci o Chopinie, może być tłumaczenie.