Trzeba mieć jakieś pojęcie o piłce nożnej, żeby przeczytać tę książkę z przyjemnością. Wielostronicowe opisy akcji w środku boiska, przerzutek, fauli nie są dla zupełnych laików. Tak myślę.
Poza tym dobra obyczajówka dla chłopców (nie ma ich za wiele). O męskiej czy bardziej chłopackiej przyjaźni, o sposobach na imponowanie w grupie, o potrzebie mocnych słów i splunięcia na boisku, o grze zespołowej nie tylko w czasie meczu. Bohaterami są chłopcy z amatorskiej piłkarskiej drużyny, którzy próbują swych sił w turnieju piłkarskim. Bardzo mi się podobały opisy relacji (czy lepiej układów) z rodzicami. W drużynie są chłopcy z różnych środowisk i ich rodziny są bardzo zróżnicowane - od ojca alkoholika do ojca zabierającego syna na weekendową wycieczkę na stadiony Barcelony (a może Mediolanu, niech fani wybaczą sportowemu lajkonikowi).
Traktowanie postaci kobiecych przez autora jest marginalnie i to w porządku, w założeniu to książka dla chłopców. Ale już traktowanie dziewczyn przez małoletnich bohaterów bardzo mi się nie podobało. Generalnie dziewczyny są postrzegane jako głupie cimumcie (z małymi wyjątkami).
Może taka jest rzeczywistość widziana oczami biegających za piłką chłopaków z piątej-szóstej klasy.
