zaczytani

Czy wasze dziecko pyta się pięć razy w tygodniu, kiedy będzie wreszcie mogło mieć psa? Po przeczytaniu tej książki nie przestanie. Nie dojdzie też do wniosku, że psy to dużo zawracania głowy i jeszcze więcej roboty. Ale przynajmniej przyjemnie spędzi czas z bohaterką powieści Groszką - sunią, której się spełniło największe marzenie: dostała swoją dziewczynkę.
Groszka słyszała, że dziewczynki są łagodniejsze, więc marzy o dziewczynce. Kiedy wreszcie dostaje w prezencie od rodziców Dominikę, ta okazuje się nieco  kłopotliwa w obsłudze, płacze w nocy (z tego powodu tata Groszki nazywa ją Domikrzyką), nie chce jeść psiej karmy, chce żeby się z nią bawić, wtedy gdy człowiek, tfu pies, pograłby sobie na haustation itd. itp.
Wszystko w tej książce jest na odwrót, ale wychodzi na to samo. Wszystko jedno, czy my mamy psa, czy pies nas ma, uczucie działa w obie strony. I wszystko jest w tej książce bardzo dosłowne. Dorosłych ta dosłowność może troszkę uwierać - brakuje subtelności w wykorzystaniu tego pomysłu, ale uczciwie przyznam, że dzieciom to zupełnie nie przeszkadza. To książka dla nich - moja drugoklasistka czytała jednym tchem.