zaczytani

Trudno oprzeć się wrażeniu, że o poważnych sprawach z najmłodszymi czytelnikami najlepiej potrafią dziś rozmawiać skandynawscy autorzy. Norweska książka „Włosy mamy” to opowieść o depresji rodzica.

Emma ma kilka lat i najwspanialszą mamę na świecie. Mamę, która ma słońce we włosach i lubi się śmiać. Czasem jednak mama tylko leży na sofie i nie reaguje, kiedy dziewczynka oznajmia, że jest głodna, ani kiedy Emma zaczyna krzyczeć: - Głupia mama! Leniwa mama! Na ilustracjach mieszkanie sprawia wrażenie zaniedbanego - na stole i pod nim stoją brudne naczynia, a mama leży w łóżku, twarzą do ściany. Realizm opowieści znika, gdy dziewczynka zauważa, że od płaczu matki w pokoju robi się mgła, a nad sofą zaczyna padać gęsty deszcz.

Emma obserwuje mamę i stwierdza, że wszystko przez włosy mamy. Dotąd piękne i lśniące, teraz stały się niebezpieczną gęstwiną. Postanawia się z nią uporać. Na kolejnych ilustracjach widzimy dziewczynkę walczącą z rozprzestrzeniającymi się lokami i splotami. Próbując je rozplątać i uczesać, ma wrażenie, że spotyka niebezpieczne stworzenia. Emma boi się, ale na szczęście we włosach mamy spotyka dorosłego, tajemniczego człowieka. On pomoże uporządkować tę plątaninę.

Gro Dahle mówi o depresji w sposób poetycki i metaforyczny, ale świetnie oddaje zarówno charakter choroby jak i uczucia dziecka, które ma do czynienia z problemem. Opisuje bunt dziewczynki i zaznacza moment, w którym przypisuje sobie ona winę za stan mamy. Świetnie uzupełniają tę historię baśniowe, ale nie naiwne ilustracje Sveina Nyhusa. Utrzymane w szaro - rudej tonacji, nasycone szczegółami, współtworzą klimat opowieści.

„Włosy mamy” czyta się ze ściśniętym sercem. Świetnie, że się ukazała, ale dobrze byłoby, gdyby dorośli mieli jak najrzadziej okazję, aby czytać ją dzieciom.