zaczytani

Długo wydawało mi się, że nie jestem w stanie polubić Koszmarnego Karolka. To ten bohater serii książek dla dzieci, który już jako niemowlak wrzeszczał całymi dniami, w nocy nigdy nie zasypiał, a jego pieluszki wydzielały wyjątkowy odór. Po książce „Nie bądź koszmarny, Karolku” zmieniłam zdanie.

W życiu Karolka pojawia się brat, Damianek. Karolek nie zmienia się z dnia na dzień, wręcz przeciwnie, próbuje odesłać brata pocztą, puścić go z latawcem. Damianek rośnie i zaczyna się odgrywać. I w tym momencie rodzi się moja sympatia do Karolka: choć mówi on rodzicom prawdę, ci w ogóle mu nie wierzą. Wiedzą przecież lepiej, do czego zdolny jest starszy z braci. Mimo paskudnych intryg Karolka Damianek wciąż jest uznawany za wcielenie niewinności.

A jednak stanie się coś, co spowoduje, że mama krzyknie: „mój cudowny bohaterze”. I nie będzie miała wcale na myśli Damianka, o nie.