zaczytani

Po pierwszej lekturze nie mogłam się opędzić od powracających jak refren wersów:

Do boju! Broń w dłoń!

Na koń! Wroga goń!

I bęc go w skroń!

Wbrew temu co można wnioskować po tym cytacie, książka ma wymowę antywojenną. W krainie Tu oraz Tam trwają wieczne niesnaski, przyjaźń kwitnie tylko między dziećmi. Julek i Ninka pokonują strach przed obcym. Kończy się to więzieniem, wojną i pozornym happy endem. Pokój potrwa tylko do chwili, gdy na horyzoncie nie pojawią się kolejni obcy.

Historia konfliktu pomysłowo pokazana jest na ilustracjach. W krainie Tu wszyscy są żółci, Tam - niebiescy. Za sprawą dzieci dochodzi do zazielenienia. Zawieszenie broni nadchodzi, gdy walczący ze sobą prezydenci odkrywają, że ich krew jest tego samego koloru. Niezbyt podoba mi się jednak sposób pokazania bohaterów tej historii - ni to ludzie, ni to króliko - świnki. Dobrze się czyta dowcipny przekład Michała Rusinka, łamiący co chwilę rytm wiersza.

Zdania moich dzieci były podzielone. Ignaś chciał słuchać w kółko. - Fajne, bo trochę straszne - stwierdził. Pola zatykała uszy przy niektórych fragmentach: bo były za straszne.