zaczytani

Tak jak wiele dziewczynek i ja i moja Marysia czułyśmy niedosyt przygód Karolci. Nawet o tym rozmawiałyśmy, co jeszcze mogłaby magicznego znaleźć bohaterka oprócz koralika i kredki. Snułyśmy sobie nieprawdopodobne historie o tym, jak dziewczynka znalazła magiczną obrączkę, niebieski guzik i błękitna latarkę. Miło tak sobie snuć na dwa głosy, miło też czytać nowe, wakacyjne przygody Karolci i jej przyjaciela Piotra.
Krzysztof Zięcik nie miał łatwego zadania. Maria Kruger napisała tylko dwie książki o dziewczynce znajdującej magiczne przedmioty, zatem próbka stylu nie była duża. Bez lekceważenia, to nie pisanie czternastego tomu przygód Pana Samochodzika.
Rzadko jestem w stanie docenić kontynuacje, ale o tej myślę: udana. Jest klimat znany czytelnikom z książek autorki pierwowzoru. W poprzednich częściach większy był nacisk na to, jakiego kłopotu mogą narobić nierozsądne i pochopnie wypowiadane życzenia. W tej części więcej jest o tym, jak bardzo można pomóc innym ludziom, dzięki rozważnym pragnieniom wyszeptanym szumiącej muszli.
Jest listopad, czuję, że zaraz spadnie śnieg. Czytam "Karolcię na wakacjach" i robi mi się cieplej.
Ilustracje narysowała 12 letnia córka autora. Są amatorskie, bo jakie mają być.