zaczytani

Poprzednia książka Blue Balliett "W pogoni za Vermeerem" zachwyciła mnie i zaczarowała na długo. Tak inteligentnie skonstruowanej fabuły kryminału dla nieletnich długo przedtem nie czytałam. Dlatego poprzeczkę dla kolejnej części cyklu postawiłam wysoko.
I teraz nie mogę ukryć małego rozczarowania. Dlaczego tej drugiej nie czytało się tak dobrze? Nie znajduję na to trafnej odpowiedzi.
Podoba mi się temat postawiony w tej książce przed nastolatkami, temat do dyskusji. Czy dom może być dziełem sztuki? Architektura sztuką? Czy można tak po prostu zburzyć dom słynnego architekta Franka Johna Wrighta? Podoba mi się również obraz szkoły, w której odpowiedzi na te pytania są żywo dyskutowane. I nie tylko dyskutowane, tu słowa są dosłownie przekuwane w czyn.
Mamy intrygę i łamigłówkę - wszystko jak należy. I mogę się założyć, że wielu czytelników (podobnie jak ja) w czasie czytania googlowało nazwisko Franka Johna Wrighta i szukało w sieci zdjęć jego budynków.
Książkowa ekipa detektywistyczna została poszerzona i przez to przeżywa poważne nastoletnie tarcia wewnętrzne. To utrudnia nieco śledztwo, za to padają ważne pytania o przyjaźń i przyjacielską lojalność.

Z tych akapitów wynika, że książka jest dobra. Dodam jednak, żeby pozostać w zgodzie ze sobą: Jest odrobinę słabsza od pierwszej o nieuchwytne "coś".
I tak chcę przeczytać kolejną.