zaczytani

Najbardziej lubię te książki dla dzieci, przy których sama dobrze się bawię. Przy kilkunastostronicowej opowieści „Jak mama została Indianką” na zmianę śmiałam się i wzruszałam. Pierwsza rzecz - ilustracje. Zabawne, z przymrużeniem oka (cudowna pływająca mama, z unoszącym się nad wodę biustem, wypuszczająca fontannę, z której tworzy się tęcza).  Dorośli z rysunków Mati Leppa mają w sobie cechy karykaturalne, ale trudno nie czuć do nich sympatii.

I sama historia - opowieść o tym, jak 6-letni Ulf uwalnia swoją mamę, która stojąc nad patelnią w kuchni, stara się uratować przypalone kotlety. Mamy na szczęście nie trzeba długo namawiać, by zrzuciła jarzmo wakacyjnego niewolnika białych twarzy. Przejmuje inicjatywę i pokazuje zdumionemu synkowi swą drugą, indiańską naturę. Przybija przypalone kotlety nożem do ściany, rozpuszcza włosy, maluje twarz i wykrada ulubioną wędkę taty.

Najbardziej wruszająca scena ma jednak miejsce po powrocie - rodzina stworzona przez Ulfa Starka ma w sobie tyle ciepła, co familia Muminków.