zaczytani

To książka stylowa i uroczo staroświecka. Nie poddaje się trendom i modom. Nie ma w niej śmiałych graficznie rozwiązań i ilustratorskich popisów, obrazki (a jest ich sporo, na każdej stronie jeden) trącą myszką, a w tekście znajdziemy zwroty czy pojęcia, które już dawno wyszły z użycia. Kto dziś wie, jak robi się ondulację żelazkową? Które dzieci w domu uczą się rachunków, a nie matmy? Gdzie jeszcze na buty mówi się trzewiki? Chyba tylko w bajkach Legut.

Historie opowiedziane przez mieszkającą w Gdańsku pisarkę nie traktują o śmiertelnie poważnych sprawach. To dobrze. Od poważnych tematów, takich jak śmierć, choroby, trudne emocje, po które sięga dziś wiele wydawnictw specjalizujących się w literaturze dziecięcej, warto czasem odetchnąć.

Bajka pierwsza: „Historia dosyć niebrzydka o kocie i margerytkach” to zabawny wierszyk opowiadający o przygodzie pewnego psa i kota, ilustrowany całostronicowymi obrazkami - to one są główną atrakcją. Mój ulubiony przedstawia krwiożerczego psa z nożem w zębach i dwoma pistoletami w łapach. No i ten kot w płaszczyku w margerytki! Jak z kącika mody w dawnej „Kobiecie i życie”.

Dwie kolejne bajki, „Niedzielne popołudnie z Diabłem i Aniołem” i „Buty pani czarownicy” są krótkimi opowiadaniami. Pierwsze z nich to historia pewnej nudnej niedzieli, w trakcie której Diabeł i Anioł uwzięli się na miłego i grzecznego chłopca Rudcia (warto zwrócić uwagę na zestaw imion, też odpowiednio staromodny: Rudcio, Bebcio, Kika). Druga opowiada, jak doszło do zamiany dwóch par trzewików w warsztacie szewskim Grzegorza Kopytko i co z tego wynikło. Żadnego natrętnego moralizatorstwa, sporo humoru słownego i sytuacyjnego. Ilustracje Legut przypominają momentami kreskę Mirosława Pokory.

„Prószyński” przyłożył się do wydania: twarda oprawa, porządny papier. Gdybym miała się przyczepić - do tego typu ilustracji pasowałaby matowa, a nie błyszcząca, lakierowana okładka.