zaczytani

Spróbujcie przeczytać to na głos, nie łamiąc sobie języka: Kurrekurredutt, Kurrekurredutczycy, dzieci kurrekurredutskie. Ale nie gimnastyka narządów mowy jest w tej książeczce najważniejsza.

Bohaterką książki wydanej przez wydawnictwo Zakamarki jest Pippi Pończoszanka. Tak, ta Pippi (właściwie Pippilotta), córka króla Efraima I Pończochy, najsilniejsza dziewczynka świata, mieszkająca w willi Śmiesznotce razem z koniem i małpą, Panem Nilsem. "Pippi na wyspie Kurrekurredutt" to nie przeróbka - tę książeczkę (tak samo jak poprzednią część, "Czy znasz Pippi Pończoszankę?") napisała sama Astrid Lindgren z myślą o najmłodszych czytelnikach. To skrócona, bogato ilustrowana historia niektórych przygód najbardziej niesfornej dziewczynki świata. W Polsce ukazuje się po raz pierwszy.

Pierwsza część tej wersji przygód Pippi zachwyciła mnie bezkrytycznie: wartka akcja, masa przygód i żywy język. Specyficzne, jaskrawe ilustracje, niektóre utrzymane w konwencji komiksowej (ich autorką jest Ingrid Vang Nyman, która stworzyła pierwszy wizerunek Pippi). Po części drugiej, opisującej wyprawę Pippi oraz jej przyjaciół na tytułową wyspę Kurrekurredutt, spodziewałam się jeszcze większych fajerwerków. Spotkał mnie lekki zawód. Historia na początku wciąga, ale potem pojawiają się leciutkie dłużyzny, opisy raf koralowych i zachodów słońca. Zdarzają się powtórzenia, ewidentne wpadki tłumacza. Powielają się też niektóre ilustracje, te same motywy powracają na kolejnych stronach. Ta część przygód Pippi jest też dłuższa od poprzedniej, trudno przeczytać ją dzieciom na raz.

Mimo wszystko: Lindgren to Lindgren. Kurrekurredutskie przygody Pończoszanki czytamy w częściach już po raz kolejny i wstrzymujemy oddech za każdym razem, gdy Pippi podpływa do rekina i... Ale o tym przeczytajcie sami.