zaczytani

Nowe tomy przygód o kocie Findusie. Ukazały się właśnie  (wyd. Media Rodzina) "Biedny Pettson" i "Minuta koguta".

Od pierwszego tomu "Kiedy mały Findus się zgubił" zachwycam się Svenem Nordqvistem i jego książkami o staruszku Pettsonie i kocie Findusie. I pióro i ilustracje boskie.

Pettson jest biedny, bo ma zły dzień. Każdy z nas miewa takie dni. Jest ponura jesień (jak ja go rozumiem tej wiosny) i Pettsona wszystko denerwuje, wszystko irytuje, a już najbardziej jego ukochany kot Findus, który chce się bawić i naturalnie rozweselić Pettsona. Kot zachowuje się wypisz wymaluj, jak nasze dzieciaki, jest tak samo jak one denerwujący, gdy jesteśmy nie w humorze. Śpiewa, paple, trzeszczy, robi rumor, brzdąka, marudzi. Długo trwa, zanim uda się Findusowi wyciągnąć skwaszonego staruszka na ryby i wreszcie mu pomóc. Bo wspólne łowienie to doskonała recepta na kiepski dzień. Tak jak czytanie książek Svena Nordqvista.

W tych książeczkach ilustracje są jakby dodatkową historią, którą można czytać mniej konwencjonalnie niż literową narrację. Można je czytać wiele razy od nowa, dzieje się na nich drugie tyle i jeszcze trzecie tyle, co w historii zbudowanej ze słów. Na obrazkach znajdziemy porzucone domki mukli (to takie stwory z wiejskiej mitologii, nibyzwierzaki, żyjące gromadnie, podobne do myszy), zacumowany przy pomoście kapelusz z dwoma wiosłami, dźwig na którego haczyk żaba złowiła rybkę, dwie mukle orające pole - pierwsza jedzie na rowerze i ciągnie jak wół za sobą muklową gospodynię z radłem i ...

Autor i ilustrator (wiem, że to jedna osoba) ale chcę powiedzieć dokładnie to, co powiem - obaj mają wielkie poczucie humoru. Dowcipem skrzą się rysunki i zdania.

Na spotkaniu ze Svenem Nordqvistem (oczywiście wszystkie dzieci szły się spotkać z kotem Findusem) w naszej ulubionej księgarni Badet (w 2007 roku) Marysia dowiedziała się mnóstwa ciekawych rzeczy: że szwedzkie kury gdakają:ka, ka, ka, a nie ko, ko, ko, że ten Findus to żaden kot, tylko jego synek (niezły musi być z niego łobuziak), że nie wiadomo skąd się wzięły w książkach mukle, bo one po prostu tam zawsze były.

Obie niezwykle lubimy po przeczytaniu oglądać książeczkę i chichrać z mukli i obrazków krów powieszonych w domu Pettsona na ścianach. Na samym szukaniu mukli można spędzić miły wieczór z cztero, pięciolatkiem. Polecam. Zacznijcie od pierwszego tomu "Kiedy mały Findus się zgubił" a potem czytajcie dalej.